Zielonka - logo
Dąb czerwony, Quercus rubra L., niedojrzałe owoce

Dąb czerwony, Quercus rubra L.(Q. borealis F.Michx.))

Rodzina Bukowate (Fagaceae)

Pochodzi z Ameryki Pn. (najczęściej spotykany obcy gatunek dębu w naszym kraju); tolerancyjny co do gleby i zanieczyszczenia powietrza, wymaga miejsc nasłonecznionych [1, 2]

Drzewo 20-30 m wys., żyje około 500 lat. Występuje we wsch. Ameryce Płn. [1, 2].

Na początku XIX, dęby amerykańskie nie zdążyły jeszcze zawitać do naszego kraju [4]. Ale już w drugiej połowie wieku XIX:

"Do dębów północno-amerykańskich, zazwyczaj po parkach i ogrodach utrzymywanych, prócz wielu innych, należą: Q. rubra L.[dąb czerwony]; Q. alba L.; Q. coccinea Wangenh.; Q. macrocarpa Michx,; Q. phelos Michx." [3]

Obecnie dąb czerwony jest najbardziej popularnym obcym gatunkiem dębu w Polsce. Często sadzi się go w lasach, gdzie daje samosiew. Prawie w każdym parku można spotkać jego duże okazy o ładnej popielatej korze, błyszczących liściach i szerokiej koronie.

Dąb czerwony, Quercus rubra, kwiaty męskie

Dąb czerwony, podobnie jak nasze polskie dęby, kwitnie w maju. Jego kwiaty męskie, tak samo jak u dębu szypułkowego i bezszypułkowego, są zebrane w zwisające kotki, które wyrastają u podstawy młodego pędu.

Dąb czerwony, Quercus rubra, kwiaty żeńskie

Kwiaty żeńskie dębu czerwonego wyrastają na krótkich szypułkach w kątach młodych liści.

Dąb czerwony, Quercus rubra, owoce

Żołędzie dębu czerwonego są z reguły pękate ze ściętą podstawą i mają płaską miseczkę. Podobnie jak żołędzie naszych rodzimych dębów zawierają one dużo skrobi, ale są gorzkie w smaku. Aby go usunąć Indianie ługowali je w popiele lipy. Tak przygotowane żołędzie można było ugotować i zjeść lub wysuszyć i zmielić na mąkę [5].

Dąb czerwony, Quercus rubra, liście na jesieni

Liście dębu czerwonego mają po 3-5 pary ościsto ząbkowanych klap, czym wyraźnie różnią się od naszych dębów, których klapy są zaokrąglone. Na jesieni przybierają one piękny czerwony kolor. W Kanadzie i Stanach Zjednoczonych jesień nie jest złota, tylko czerwonopurpurowa.

Dąb czerwony, Quercus rubra, pokrój

Indianie używali kory dębu czerwonego jako leku. Przy chrypce i innych dolegliwościach górnych dróg oddechowych stosowaną ją jak gumę do żucia lub jak nasze tabletki do ssania. Jej wywar był używany zewnętrznie przy chorobach skóry i ranach oraz wewnętrznie np. przy długotrwałej biegunce. Kora dębu czerwonego była również wykorzystywana do barwienia na kolor czarny i czerwonawy. [5]

Dąb szypułkowy, Quercus robur, liść i owoc, obok napis, naucz się rozpoznawać drzewa z naszym programem

Literatura:

  1. Seneta W., Dolatowski J., 2006."Dendrologia" Wydanie II poprawione i uzupełnione. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006. s. 154
  2. Bugała W., 1991. "Drzewa i Krzewy dla terenów zieleni" wydanie II. Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1991. s. 162
  3. "Encyklopedyja powszechna", TOM VI, 1861. WARSZAWA, druk i własność S ORGELBRANDA Księgarza i Typografa. s. 840
  4. Michał Szubert. Warszawa 1827. "Opisanie Drzew i Krzewów Leśnych Królestwa Polskiego". DRUKARNIA N. GLÜCKSBERGA. s. 12
  5. Moerman Daniel E., 2006. "Native American Ethnobotany". Timber Press, Portland, Oregon, U.S.A.. s. 464-465

opracowała Anna Górska, Wrocław 2016

wróć